Nie musisz być z trudnościami sam

Osoby z PKU mierzą się w swoim życiu z wieloma wyzwaniami. Zarówno tymi, które dotyczą prawie każdego człowieka, jak i takimi, które powiązane są z dietą PKU i stopniem zaakceptowania siebie wraz z chorobą. Chcemy lepiej siebie zrozumieć, mieć jakościowe życie, dobrze o sobie myśleć, tworzyć satysfakcjonujące i głębokie relacje, ale też przeżywamy stres, niepewności, popełniamy błędy, nie wiemy, jak prawidłowo dbać o relacje i wyrażać swoje emocje oraz zaznaczać granice. Życie z chorobą przewlekłą i zarazem rzadką jaką jest PKU to codzienne decyzje, czasem zmęczenie, frustracja, poczucie niesprawiedliwości czy chwile zwątpienia. Niezależnie od wieku, momenty przeciążenia, wybierania diety świadomie, czasem jakby na nowo, są naturalną częścią tej drogi. W chwilach kryzysów czy momentach, aby coś zmienić w sobie, warto rozważyć rozmowę z psychologiem.

Moment zwątpienia to nie porażka

Wielu nastolatków i dorosłych myśli: „Inni radzą sobie gorzej, więc nie powinienem narzekać” albo „To minie, nie potrzebuję pomocy”. Tymczasem przeciążenie psychiczne nie oznacza słabości. Oznacza, że wiele dźwigasz i prawdopodobnie nie masz wystarczających zasobów, wiedzy, umiejętności, znajomości siebie, aby o siebie zadbać.

Sygnałami, że warto poszukać wsparcia, mogą być:

• poczucie ciągłego zmęczenia psychicznego lub brak poczucia regeneracji i odpoczynku
• spadek motywacji do trzymania diety lub dbania o siebie,
• złość, smutek lub poczucie bezradności, które trudno opanować i które trwają dłużej niż 2 tygodnie
• trudności w relacjach z bliskimi,
• myśli typu: „Mam dość”, „Dlaczego to mnie spotkało?”, „Jestem do niczego”

Kim jest psycholog i jak może pomóc?

Psycholog to osoba, która pomaga zrozumieć emocje, reakcje i nazwać te mechanizmy, które często są w nas niezrozumiałe a nawet szkodliwe. Wizyta u psychologa nie polega na ocenianiu ani dawaniu gotowych recept na życie. Jest natomiast okazją do bycia wysłuchanym, przestrzenią do poznania siebie, do zatroszczenia się o siebie, co prowadzi do zmiany postawy, reakcji, zachowania.

Podczas spotkań możesz:

• bezpiecznie powiedzieć to, czego nie mówisz rodzinie czy znajomym,
• uporządkować chaos myśli i emocji,
• nauczyć się radzić sobie ze stresem, lękiem i frustracją,
• znaleźć sposoby na odzyskanie poczucia wpływu i sprawczości,
• wzmocnić motywację do diety i dbania o siebie,
• lepiej zrozumieć swoje granice i potrzeby.

Nastolatkom psycholog pomaga także w radzeniu sobie z presją rówieśniczą, poczuciem „bycia innym” czy trudnymi emocjami związanymi z dorastaniem i chorobą jednocześnie.

Czego można się spodziewać po pierwszej wizycie?

Pierwsze spotkanie zazwyczaj ma charakter rozmowy. Psycholog zapyta o to, z czym przychodzisz, co jest dla Ciebie trudne i czego oczekujesz. Nie musisz wiedzieć, „od czego zacząć” — to jego zadanie, by pomóc Ci to nazwać. Nie ma obowiązku mówienia o wszystkim od razu. Tempo rozmowy dostosowane jest do Ciebie. Czasem już samo wypowiedzenie na głos tego, co nosisz w sobie, przynosi ulgę.

Jak się przygotować do wizyty?

Nie musisz przygotowywać się „idealnie”. Wystarczy, że przyjdziesz. Jeśli jednak chcesz, możesz:

• zastanowić się, co najbardziej Cię teraz obciąża,
• zapisać pytania lub myśli, które często wracają,
• pomyśleć, czego oczekujesz od spotkań (np. ulgi, zrozumienia, konkretnych narzędzi).

Jeśli jesteś nastolatkiem, możesz przyjść sam lub z rodzicem — w zależności od formy wizyty i Twoich potrzeb. Psycholog nie zabierze choroby, ale może pomóc, by nie zajmowała ona całej przestrzeni w Twojej głowie i życiu.